Mahagonny Songspiel

tekst: Bertolt Brecht · compositie: Kurt Weill · regie: Matthijs Rümke · muziek: Willem Breuker Kollektief

Het lied van Roosendaal

regie: Matthijs Rümke · compositie: Willem Breuker · spel: Nanette Edens, Han Kerckhoffs, Mark Kraan, José Kuijpers, Laura de Vries en inwoners van Roosendaal · muziek: Willem Breuker Kollektief

Kijk hier voor de recensies!

Het Zuidelijk Toneel brengt een swingend en theatraal Stadsspektakel in regie van Matthijs Rümke. Het ensemble van zes acteurs, zes zangers en het 11-koppige Willem Breuker Kollektief vormt samen met een grote groep spelers uit Roosendaal een bonte parade van gelukszoekers in Mahagonny Songspiel/Het lied van Roosendaal.

Het Zuidelijk Toneel is Roosendaal ingetrokken om van dit spektakel een echt Stadsspektakel te maken en staat op het toneel samen met onder andere een kinderklas, een koor en amateurspelers uit Roosendaal.

Nadat Matthijs Rümke eerder dit seizoen Richard III regisseerde met muziek van Tom Waits, kiest hij opnieuw voor muziektheater. Dit keer met de energieke en anarchistische composities van Kurt Weill en Willem Breuker en de scherpe teksten van Bertolt Brecht en Tom de Ket.

Bertolt Brecht en Kurt Weill maakten in 1927, vlak voor de eerste wereldwijde crisis, de Mahagonny Songspiel: een muzikale, politieke satire over het verlangen naar de perfecte stad. Over verveling. Over genotzucht. Over geld en er nooit genoeg van kunnen hebben. In zeven korte scènes zien we de eindeloze zoektocht van de mens naar geluk. 'Show us the way to the next whisky bar', zingen ze. Toch groeit de onrust. Toch blijven ze dolen. En dat is pas het begin van de avond.

In het tweede deel, Het lied van Roosendaal, zien we de stad zoals we hem kennen. Het moderne leven in een filmische montage van stadstaferelen, op een manier die nog nooit eerder op het toneel vertoond is. Centraal in de voorstelling staat een man die de rol heeft van bewaker van onze rechtsstaat: de politieagent.

In 2010 hebben we alles voorhanden waar we vroeger voor moesten vechten. De verzorgingsstaat is een feit. We hebben vrijheid van meningsuiting. Internet. Antidepressiva. Zelfhulpboeken. Maar hebben we ook het geluk gevonden? Of leven we nu juist onder druk van targets en balans tussen werk en privé? Is het tijd om de kont weer eens tegen de krib te gooien? Tijd om het heft terug in eigen handen te nemen en de tent af te breken?